Ik werd zojuist donor! Jij toch ook?

Wel, ik moet zeggen… Het voelt fantastisch om donor te zijn! Eergisteren ben ik voor de eerste keer bloed gaan doneren. Ik kan niet zeggen dat alles van een leien dakje gelopen is… helemaal niet, maar kom, dat houdt me niet tegen om nog meer te doneren!

Ik had het al lang in mijn hoofd: “De dag dat ik 18 ben, word ik donor!”. Nu 3 maanden later is het ook effectief zo. 

Of alles wat er met mijn mama gebeurd is veel invloed heeft op mijn keuze om dit te doen of niet, dat weet ik eigenlijk niet zo goed. Het heeft sowieso iets van invloed, maar ik denk ergens wel dat ik het ook zou gedaan hebben moest ik er nooit mee geconfronteerd geweest zijn. Alhoewel ik dat ook niet zeker weet… Maar toch, ik ben blij dat ik nu donor ben!

In het begin had ik toch wel wat stress. Ik wist namelijk helemaal niet hoe alles zou verlopen, maar ik werd snel gerustgesteld. Alles werd heel duidelijk uitgelegd en ik wist meteen wat ik moest doen. Ik kreeg een badge en ik mocht naar binnen. Het begon met een vragenlijst om na te gaan of ik een geschikte donor zou zijn. Nadien ging ik naar een arts en zij bekeek de ingevulde vragenlijst samen met mij. Nog even wat papieren invullen en ik was klaar om bloed te laten afnemen. 

Bij het binnenkomen in die ruimte zag ik al wat mensen zitten. Heel wat andere studenten (Ik was in Gent) dachten net hetzelfde als ik: Een eeuwig durend springuur opvullen met het helpen van mensen door bloed te doneren. 

Tijdens de afname werd er duidelijk gezegd wat er op welk moment gebeurde. Na ongeveer 5 à 10 minuutjes was ik klaar en kon ik naar de cafetaria vertrekken. Daar wachtte een drankje en een koekje op mij om de duizeligheid tegen te gaan. En dat liep niet zo goed af… Maar ja, een half uurtje later was ik weer tip top in orde en kon ik vertrekken.

Ik ga sowieso nog heel wat doneren! Dan worden het bloedplaatjes, want ergens speelt het toch wel mee dat dit hetgene is wat mijn mama nodig had. 

Of het nu goed gaat of niet, ik blijf donor, want wat is je 1 keertje slecht voelen tegenover al die mensen die bloed nodig hebben? 

Inderdaad! Niets. 

Wil je zelf ook donor zijn? Aarzel niet! “Ik heb geen tijd” en “Ik vergeet het steeds weer” zijn nu geen excuses meer, dat zijn ze zelf nooit geweest! Snel je naar de website van het Rode Kruis en meld je aan! 

Er zijn zoveel mensen die donor zouden kunnen zijn, maar slechts een heel klein deel doet dit effectief… Heel erg jammer, want enorm veel mensen hebben deze hulp nodig! Dus alsjeblieft, het is maar een kleine moeite… 🙂 

http://www.rodekruis.be/wat-kan-jij-doen/geef-bloed-of-plasma/ 

Advertenties

Wat gaat de tijd toch snel…

Wat is het fijn om al zo lang niets meer geschreven te hebben op mijn blog. Want dat betekent dat alles erg goed gaat.

Wat gaat de tijd toch snel, mama. Ik ben juist 18 geworden en een maand geleden ben ik afgestudeerd. De proclamatie zonder jou, dat was moeilijk. Echt moeilijk. Me voorstellen dat jij erbij was… Een fantastische, maar moeilijke gedachte!

Van die zes jaar in het middelbaar heb je ongeveer 4 maanden meegemaakt, dan wel van in het ziekenhuis, maar kom, je was bij mij. Ik vraag me nog steeds af hoe het zou geweest zijn met jou erbij… Zou ik voor humane wetenschappen gekozen hebben? Zou ik dezelfde resultaten hebben als nu? Zou ik in Sint-Jozef beland zijn? Dat laatste waarschijnlijk niet… Want jij was de reden dat we verhuisd zijn. Mijn leven zou er helemaal anders uitgezien hebben!

En zou ik volgend jaar voor psychologie gaan moest jij er nog zijn? Daar heb ik geen idee van. Het is toch wel een grote stap he? Zo naar de universiteit gaan… een grote stap die ik zonder jou moet zetten. Hoe was jouw studententijd eigenlijk? Ik heb geen idee…

Maar mama, ik ga er het beste van maken! Want ze zeggen dat toch altijd? Dat je studententijd de beste tijd van je leven is?

Nog 2 maandjes en een nieuw avontuur begint en oh wat heb ik er zin in!

Ik hou van jou, mama!

Jij en ik die samen meisjesdingen doen

En ook deze Moederdag laat ik niet zomaar voorbijgaan…

Het is nog steeds moeilijk om overal, maar ook echt overal mensen te horen praten over Moederdag, reclame op tv te horen, waarvan misschien maar eentje niet is aangepast aan vandaag… “Ook je mama zou dol zijn op een nieuwe keuken, kom langs bij…” En ga zo maar verder…

Ik had je vandaag graag verwend. Misschien een etentje? Of samen schaatsen? Ik zou zoveel leuke ideeën gehad hebben! En ik ben er zeker van dat je zou zeggen: “Dankjewel mijn poppemieke!” Oh wat mis ik die zin…

Ik vraag me echt wel af hoe vandaag zou verlopen zijn moest jij er nog zijn… Het is namelijk al 5 jaar geleden dat ik Moederdag met jou heb meegemaakt. De laatste keer herinner ik me niet eens meer…

Ik weet wel nog dat ik ooit een ontbijt voor jou had klaargemaakt, helemaal mislukt! Gewoon wat brood in de broodrooster stoppen, er wat boter op smeren… Nog wat overgebleven paaseitjes (die toen al veel te oud waren) en een glaasje fruitsap. Wauw, wat een combinatie… En toch at je het allemaal op, speciaal voor mij.

Nu zouden het allemaal al veel ‘grotere’ cadeautjes zijn… Vooral samen meisjesdingen doen. Ik vraag me echt af hoe dat allemaal zou verlopen. Ik heb dat namelijk nooit gedaan met jou, omdat ik te jong was. Misschien ooit eens samen naar de winkel geweest, maar niet meer. Ik wil nu graag zeggen: “Ik zie het al voor me” Maar ik zie het niet… Jij, mijn mama, en ik, als bijna 18-jarige, dat past niet samen in mijn hoofd, want ik heb het niet gekend… En het is toch zo moeilijk om het mij voor te stellen!

Maar… Ik zal toch eens proberen:
Moederdag is: Jij en ik die samen meisjesdingen doen.

Vaag, maar het inbeelden waard!

Een fijne Moederdag, mama! Ik mis je nog steeds…

Gelukkige verjaardag, mama!!

Het is ochtend, ongeveer 7u30, jij en papa liggen nog te slapen, mijn broer en ik hebben al een cadeautje klaar en plots vliegt de deur open: GELUKKIGE VERJAARDAG, MAMA!!!

Zo zie ik het wel voor mij. Op 25 januari 2017 samen in het huis waar we altijd al gewoond hebben met jou. Net voor school, klaar om te vertrekken, maar niet zonder jou eerst een gelukkige verjaardag gewenst te hebben. Wat zou het toch fantastisch zijn!

Vandaag vroeg ik me iets af. Ik was aan het schaatsen, een uur les, en boven in de cafetaria zitten heel wat ouders. Hoe zou het zijn moest jij daarbij zitten? Zou je kijken naar de training of zou je eerder een babbeltje doen met de andere ouders? Ik kan het me moeilijk voorstellen… Ik ben namelijk al vergeten hoe het vroeger was toen ik ging schaatsen… Kwam je mee binnen om mijn schaatsen aan te doen? Bleef je toen ook in de cafetaria zitten? Ik weet het niet meer… Echt vervelend hoe snel ik die dingen vergeet!

Maar om weer bij het onderwerp van vandaag te komen… Ik wens je een heel erg gelukkige verjaardag, mama! Je zou vandaag 43 geworden zijn, maar dat mag ik tegen niemand zeggen zeker? Iets raar om over na te denken, maar zou je er echt al ouder uitzien? Kan ik er in 5 jaar tijd zoveel veranderen? Het is moeilijk om mij dat voor te stellen..

Ik mis je mama, gelukkige verjaardag…

230676_1060553203401_9600_n-1

Al vijf jaar… Wat gaat de tijd toch snel! 

Ik heb al vaak gezegd dat ik me afvraag hoe je zou zijn en hoe je zou reageren op alledaagse dingen moest je er nu nog zijn. Maar ik ga eerlijk zijn… Een leven waar jij deel van uitmaakt kan ik me niet meer voorstellen. Enkel nog tot de leeftijd dat ik je gekend hebt, maar nu is dat onmogelijk. 

Door jouw overlijden is er zoveel veranderd, heb ik zoveel keuzes moeten maken, keuzes die niet eens zouden bestaan moest je er nu nog zijn. Ik ben van school veranderd, ik ben verhuisd, ik heb andere vrienden, ik heb zelfs een nieuw samengesteld gezin gehad… En dat allemaal omdat jij er niet meer bent. Hoe zou mijn leven er in godsnaam uitzien als je er wel nog zou zijn? Ik weet het niet. 

Ik kan me niet voorstellen hoe we de typische moeder-dochterruzies hebben of hoe we samen gaan shoppen en dezelfde of helemaal niet dezelfde smaak hebben. Ik weet eigenlijk weinig over jou. Jij was mijn mama, maar ik hield me niet echt bezig met wie jij was. Je stond bekend als de hulpvaardige, super vriendelijke verpleegster. Maar dat is wat ik van anderen heb gehoord, zelf heb ik er nooit bij stilgestaan wat nu eigenlijk echt jouw karaktertrekken waren. Was ik te jong? Of dacht ik er niet bewust over na? Ik heb veel vragen over jou, heel veel. Want eigenlijk, en ik vind het niet leuk om dit te zeggen, ken ik je niet zo goed. 

Al die dingen die ik over jou zou geleerd hebben als ik ouder was, heb ik nooit geleerd. Als kind accepteer je alles van je mama en denk je er nooit over na of zij zich bijvoorbeeld inzet voor goede doelen, of ze hulpvaardig is, of ze vaak jaloers is… Je ziet dat niet, dat is gewoon zo. En daarom wil ik je leren kennen! Ik wil weten wie je echt bent! Ik wil meer weten dan die stukjes herinneringen die ik nog heb van toen ik kind was, toen ik niet verder keek dan jij als mijn mama. 

En toch… Hoewel ik me absoluut niet kan inbeelden hoe jij nu zou zijn in het alledaagse leven, kan ik me wel inbeelden hoe jij me zou troosten, hoe jij trots op me zou zijn, hoe jij me zou knuffelen als ik het nodig heb. En dat zal ik nooit vergeten, want dat mis ik het meest aan jou. 

Lieve lieve mama, ik mis je. 

Wat moet ik voelen?!

Ik ben een beetje ontgoochelt, want ik wil niet stoppen met mijn blog.. Ookal is dit nu precies wat ik aan het doen ben.

Er is afgelopen zomervakantie iets groots gebeurd waardoor mijn leven weer een heel positieve wending heeft gekregen. Er is weer rust in huis. Jammer genoeg duurde dat geluk niet lang, aangezien mijn opa 2 weken laten heel onverwacht is overleden. Ik zit daardoor een beetje in de knoop met mijn gevoelens… Wat moet ik voelen? Moet ik blij zijn door wat er in de vakantie gebeurd is? Of moet ik alweer verdrietig zijn door wat er met mijn opa is gebeurd? Ik weet het niet…

Ik heb het gevoel dat ik geen tijd heb gemaakt voor het verdriet om mijn opa. Het besef dat hij er niet meer is, is er nog niet. Ik heb nog vaak het gevoel dat ik hem volgende week wel zal terugzien. Ik heb ook niet echt het gevoel dat ik hem mis, terwijl dit wel zo is als ik echt eens aan hem denk. Ik weet niet goed wat ik ermee moet doen. Waarschijnlijk gaat al het verdriet dat er nu niet is samenkomen op een bepaald moment, en dat wil ik echt niet! Maar jammer genoeg heb ik dit denk ik niet zelf in de hand…

Het besef zal er waarschijnlijk pas komen als hij mij nu niet zegt: “Ik heb de tekst op u blog weer helemaal gelezen en afgedrukt.” Dat zal ik waarschijnlijk nooit meer horen…

Slaap zacht, opa

Mijn allerliefste bompa, mijn opa, mijn held… Gisteren, maandag 22 augustus, heb ik afscheid van je moeten nemen. Alweer heeft kanker een lichtpuntje in mijn leven weggenomen, nog even en ik zit volledig in het donker. Ik ga geen tekst verspillen aan het boos worden op die vreselijke kanker. Nee, ik ga vertellen hoe fantastisch je wel niet was.

Je was mijn eigen kerstman, sinterklaas en paashaas… Ja, ik werd verwend, heel erg verwend. En ik moet het toegeven, dat vond ik wel leuk! Soms voelde ik me wel wat schuldig dat ik dat allemaal maar bleef accepteren, maar kom, dat maakte een deel uit van jou. De opa die geen nee kon zeggen, die alles wou doen om zijn kleindochter blij te maken.

Ik was jouw kleine meid en dat zal ook altijd zo zijn. De kleine meid die altijd bij je op schoot kwam zitten, die alles eerst aan jou kwam vragen, die zo graag bij je was. De kleine meid die je verdomd hard gaat missen!

Je leerde me ook zo veel! Jij kon de mooiste taarten versieren, de lekkerste cake bakken.. Je leerde me dialect te spreken en toonde me hoe je al die kasten in elkaar kon steken. Jij was echt een manusje van alles! Wat gaat de wereld jouw talent toch missen.

Toch is er iets dat me ergens heel diep vanbinnen opfleurt. Je bent nu bij mama, bij jouw dochter… En ik denk dat je daar heel blij mee gaat zijn. Ik zal nu elke dag 2 mooie, grote, heldere sterren aan de hemel zien schitteren. Naast elkaar, speciaal voor iedereen die jullie zo graag ziet.

Lieve Bompa, ik zie je graag!

bompatje

 

 

Uitgepraat?

Al een maand lang ben ik zo hard aan het nadenken wat ik nu eigenlijk moet aanvangen met mijn blog. Stop ik ermee? Nee, daarvoor ben ik al veel te ver geraakt. Wat doe ik er dan mee? Ik weet het niet.

Ik heb niets meer om over te schrijven. Ik kan het wel hebben over dagelijkse activiteiten, maar dat interesseert me zelf helemaal niet. Ik wil het hebben over mijn mama, maar ik heb het gevoel dat ik alles al gezegd heb. Ik kan de hoogtepunten in mijn leven benoemen, maar dat gebeurt natuurlijk niet elke dag. Laat staan elk jaar.

Ik ben een week op schaatsstage geweest. De hobby die ik door mijn mama nooit zal opgeven. Daar kan ik wel iets over vertellen, maar ik kan er geen hele post over schrijven. Wat ik jullie wel kan vertellen is dat ik het kettinkje van mijn mama vergeten was en me dit wel een raar gevoel gaf. Maar veel andere dingen kan ik er nu ook niet echt over vertellen. Ik geef jullie wel nog een paar foto’s mee onderaan dit bericht.

Ik veronderstel dat jullie niet zoveel meer van mij zullen horen. En misschien is dit wel iets positief, want voor mij betekent het dat het beter gaat. Ik moet momenteel niets kwijt, dus dat is goed.. niet?

Geniet nog maar van de foto’s en tot nog eens!

Wonders bestaan

Morgen word ik 17, op 1 september begin ik aan mijn laatste jaar in het secundair onderwijs en binnen exact 1 jaar ben ik “volwassen”(wettelijk gezien dan). De tijd gaat echt ontzettend snel. En ik wil het nog niet echt zo noemen, maar ik besef het wel. Ik begin het verlies van mijn mama te accepteren. Vreselijk woord, ik weet het. Accepteren ga ik het nooit doen, maar ik kan er beetje bij beetje meer mee leven. Het wordt dragelijk en het doet minder pijn.

Er zijn maanden geweest dat ik bijna elke dag verdrietig rondliep. Elk woord dat naar mijn mama verwees bracht me in een sombere stemming. Nu is dat niet meer zo. Enkel ‘grote’ gebeurtenissen zoals Moederdag, verjaardagen, kerstmis, enzovoort… zijn en zullen ook altijd moeilijk blijven, maar ik weet dat ook dat iets draaglijker zal worden.

Het is de eerste keer dat ik echt positief naar de toekomst kijk. Ik begin een idee te krijgen van wat ik wil gaan studeren, welk beroep ik wil gaan uitoefenen… Ik zie een toekomst voor mij en dat kon ik een jaar geleden echt niet zeggen. Ik vind het fantastisch dat het onmogelijke plotseling mogelijk is geworden.

Wonders bestaan.

yesterday_is_history-65758

Hey mama, dat is lang geleden!

Soms betrap ik me erop dat ik dagen niet aan mijn mama denk. Ik ga gewoon door met mijn leventje en alles gaat goed. Maar soms is het precies alsof mijn mama heel de dag door aanwezig is. Er gaat dan een soort alarm af in mijn hoofd en opeens doet alles me aan mijn mama denken: Ik kom oude foto’s tegen op Facebook, er wordt iets gezegd in de les… Eigenlijk is het niet eens noodzakelijk om iets tegen te komen dat me er aan doet denken, ze is er gewoon. Die gedachten, die herinneringen… Alsof mijn mama me een boodschap wil sturen vanuit de hemel.. of waar ze ook is.

Wat zou ze me willen vertellen? Misschien wil ze me succes wensen met mijn examens? Of misschien wil ze gewoon eens bijpraten? Als dat nog maar kon.. Soms gebeurt het dat ik een gebeurtenis in mijn hoofd creëer. Dan beeldt ik me in dat ik mijn mama na jaren opeens gewoon weer tegenkom op straat. We zijn dolgelukkig en er vloeien natuurlijk veel traantjes, maar… we zijn DOLGELUKKIG! Ik fantaseer dan maar dat er eigenlijk een fout gemaakt is in het ziekenhuis, of dat ze op reis is vertrokken en alles in scène heeft gezet, of omdat ze eigenijk in het geheim van de FBI is ofzo.. Het zou wel grappig zijn!

Maar ja… Jammer genoeg kan je de dood niet meer omdraaien. Als het gebeurt, is het gebeurd, zo is het nu eenmaal. Jammer genoeg. Of hoe velen het zeggen: ‘Alles gebeurt met een reden’. Maar daar geef ik een volgende keer wel mijn mening over…

Mama lief,
Ik mis je