Synchro: de passie die je nooit te zien kreeg, maar toch zo dicht bij je staat

Rond mijn 10e of 11e verjaardag kreeg ik van jou mijn allereerste schaatsen vergezeld van de boodschap dat ik in januari van dat jaar met mijn eerste schaatslessen mocht beginnen. Ik was dolgelukkig, want het kon niet duidelijker zijn dat ik dat zo graag wou. En ja, tot op de dag van vandaag heb ik die schaatsen nog steeds. Ze zullen voor altijd een herinnering zijn aan wat de start van mijn grootste passie zou worden.

Als ik me probeer te herinneren hoe jij me naar de trainingen bracht, het optreden kwam bewonderen, mij vroeg wat ik heb geleerd die dag… dan is dat erg moeilijk, eigenlijk zelfs onmogelijk. Je was dat jaar namelijk al ziek, dus de vele ziekenhuisbezoeken hadden er waarschijnlijk een stokje voor gestoken. Je zou eens moeten weten wat ik de afgelopen 10 jaar al allemaal heb meegemaakt bij het schaatsen. Vallen heb ik genoeg gedaan. Die lompheid staat tot op de dag van vandaag nog het dichtst bij wie jij zelf was (helaas :p). Door de jaren heen slaagde ik voor de clubtestjes, volgde ik privélessen, leerde ik sprongen en pirouetten en stapte ik uiteindelijk over naar synchro. Hèt deel van het verhaal dat je nooit te zien kreeg.

Je zou het zo mooi gevonden hebben, mama. Een team van 12 tot 14 schaatsers die samen 3 minuten het beste van zichzelf geven. Je zou gezegd hebben dat zoiets echt bij mij past. Ik heb dat denk ik ook nodig, een groep. Een groep die samen naar een wedstrijd gaat om met elkaar te schaatsen, niet tegen elkaar. Een groep die al die mooie momenten samen beleefd en nog lang zal herinneren. Je zou eens moeten weten hoe graag ik dit doe, hoe graag ik elke week weer mijn schaatsen aantrek en telkens opnieuw de tijd van mijn leven heb. Maar vooral hoe vaak ik aan jou denk terwijl ik het doe.

Op wedstrijddagen voel ik je nog zoveel dichter bij mij. Jouw halsketting zal altijd rond mijn nek blijven hangen en pas uitgaan een paar minuten voor ik het ijs op moet. Hoewel je niet in het publiek zit, toch ben jij de grootste motivatie om mijn best te doen en te geven wat ik kan. Jij bent de reden dat ik daar sta, dat ik iets doe dat me zoveel voldoening geeft. Want mama, niets is beter dan de paar seconden die ik heb voor de muziek start. Dan denk ik altijd ‘ik kan het, mama’, want inderdaad: ik kan het.

82728926_2539484162959088_7912465821031464960_o.jpg

8 jaar

Vandaag moet ik je al 8 lange jaren missen. Het is al zo lang geleden dat ik jou heb gezien, tegen jou heb kunnen praten… dat je eigenlijk, hoe hard het ook klinkt, niet meer bent dan een persoon op een foto die ooit mijn wereld was. Ik weet dat je mijn mama bent, en alle liefde en verdriet die ik voel als ik aan jou denk, bewijzen dat alleen maar. Maar vraag mij om onze band toen te beschrijven en ik zal je moeten teleurstellen. Toch weet ik dat dat niet aan mij ligt. Het is het onvermijdbare effect van de tijd die voorbijgaat. Hetgeen mij verplicht jou te herinneren aan de hand van foto’s en voorwerpen, dingen die mensen mij vertellen… niet aan de hand van wat ik ooit zelf heb meegemaakt. Het voelt alsof ik je elk jaar nog ietsje meer kwijtraak dan dat nu al het geval is. Ik ben daardoor bang, mama. Want wat zal ik nog weten binnen 10 jaar? Laat staan binnen 30? Ik wil niet vergeten wie jij bent. Het liefst van al zou ik gewoon een USB-stick in mijn hoofd steken en alles wat ik nu nog weet daar opzetten, maar helaas gaat dat niet. Zal ik ooit leren omgaan met dat vergeten? Hopelijk niet. Want dat zou betekenen dat ik vergeten ben wat ik moet missen. Het zal altijd een moeilijkheid blijven en die zal alleen maar moeilijker worden. Maar ik doe mijn best om jou niet te vergeten, mama. Echt waar.

Ik hou van jou.

224161_1060553003396_8409_n

Een antwoord vol waarheid, een vraag vol schuld

Hoe vaak ik een vraag heb moeten beantwoorden met ‘oh ik heb geen mama meer’ is niet meer op 2 handen te tellen. En weet je? Ik vind het absoluut niet erg om die zin te moeten uitspreken. Wat ik vooral jammer vind is het schuldgevoel van de persoon die een vraag gesteld heeft voorgaand op een antwoord dat nooit werd verwacht.

Klasgenoten, ondertussen ook medestudenten, kennissen… ik heb het met zowat elke nieuwe persoon die ik heb ontmoet al meegemaakt. We komen aan bij een gespreksonderwerp waar om de een of andere reden ouders bij betrokken zijn, zinnen worden er nonchalant tussen gegooid: ‘Kan je mama dat niet doen?’, ‘Gaat zij niet mee op vakantie?’, ‘Hoezo heb je dat nooit geleerd?’… En plots de ijzige, gênante stilte na de alom bekende zin ‘oh ik heb geen mama meer’.

Elke keer zeg ik dat het niet uitmaakt dat die vraag gesteld werd, want inderdaad: het maakt niet uit! Niemand kon weten dat dit mij ooit overkomen is, waarom zou jij je dan schuldig moeten voelen over een vraag die je zonder het antwoord te weten aan iedereen zou kunnen stellen? En toch… het ongemakkelijke moment na die vreselijke openbaring van wat ik ooit heb meegemaakt, kan nooit worden vermeden.

Natuurlijk snap ik wel dat mensen zich zo voelen. Je hoort niet elke dag dat iemand zijn of haar mama er niet meer is. Misschien is er een gevoel van schuld omdat ik me door het antwoord slecht zou voelen? Of omdat jij wel nog een mama hebt en ik niet? Ach, het maakt niet uit. Ik wil vooral duidelijk maken aan iedereen die ooit met zo’n situatie geconfronteerd wordt, dat zo’n vraag ECHT NIET ERG IS! Je kon het niet weten, je kan er al zeker niets aan doen. En als ik daarna nog een stomme grap maak om de mood wat te verzachten, dan meen ik dat ook 😉

Zeven jaar is niet niks

Zeven jaar is niet niks. Ik heb het middelbaar al afgewerkt, ik zit in mijn 2e jaar psychologie, ik heb zoveel nieuwe mensen leren kennen… En dit allemaal zonder jou. Niet weten hoe het leven zou zijn als jij er nog was, is vreemd. Ik kan het me niet of toch niet meer voorstellen. Ik ben al zoveel ouder geworden en stilletjes aan zijn we op weg naar het jaar waar ik er meer zonder dan met jou heb doorgebracht. Ik weet niet wie ik nu zou zijn als persoon, moest jij er al die tijd geweest zijn. Maar wat ik wel zeker weet, is dat jij nog altijd mijn mama zou zijn van wie ik zoveel hou. En ja, er zouden discussies geweest zijn, we zouden ruzie gemaakt hebben, ik zou soms enorm boos op jou geweest zijn en jij op mij. Maar weet je, dat is zoiets normaal, dat ik dat normale misschien nog het meeste mis. Ik hou van jou, mama.

Voor altijd in mijn hart. 

IMG_3272.JPG

De meest magische kerst (en glimlach) ooit

Als mijn papa nu zou binnenkomen zou hij het heel vreemd vinden dat ik met zo’n grote lach in slaap val hahaha”

Dit verstuurde ik voor ik ging slapen op kerstavond, want ik had zoveel redenen om gelukkig te zijn. Ik weet niet van waar het plotseling komt, maar de afgelopen dagen herinner ik me uit het niets leuke, heel erg willekeurige momenten die ik heb beleefd met mijn mama. Het gaat hier over the little things, kleine alledaagse momenten die snel vergeten zijn. En toch… Kan ik ze me weer glashelder herinneren!

Kerst was volgens mij de allerlaatste avond dat mama thuis was, samen met mijn broer, mijn papa en ik. Voor kerstavond mocht ze één keertje het ziekenhuis verlaten, een laatste keer gezellig samen kerst vieren. Ik herinner me niet alles meer van die avond, maar ik weet wel dat mama er enorm van genoten heeft, net zoals wij allemaal. Het was dan wel haar laatste avond, haar laatste kerst, het was er ook één om nooit te vergeten.

Nu, zes jaar later, heb ik nog steeds die leuke kalender die ik toen van jou gekregen heb op mijn bureau staan. Kattenkalender 2012, hoe schattig. En de knuffelbeer die ik aan jou gegeven heb, eentje uit het ziekenhuiswinkeltje waar ik toen al honderd keer ben geweest, ligt nog elke nacht naast mij te slapen. Het dringt nu pas tot me door hoe belangrijk die laatste kerst was met jou; misschien is dit wel de dag waaraan ik de meeste herinneringen heb overgehouden. Je zou me nu eens moeten zien terwijl ik dit schrijf… De glimlach kan volgens mij niet groter zijn!

Maar weet je, mama. Jij hebt deze kerst héél erg speciaal gemaakt. Dit jaar had ik echt het gevoel dat jij er bij was. Zoveel dingen deden me meteen aan jou denken. Op die dag hebben we jouw kerstdekentje teruggevonden. Je had dat gekregen van de afdeling in het ziekenhuis, waardoor het een speciale waarde heeft voor ons. Later die avond kreeg ik een ‘mama-knuffel’ van iemand die jij goed kent en heel erg veel voor mij betekent, zeker nu jij er niet meer bent. Zij weet wanneer ik het nodig heb en daar ben ik haar zo dankbaar voor. Maar de nieuwe, leuke, heel erg willekeurige herinnering… dat was het hoogtepunt van de dag, want elke keer weer laat jij een puzzelstukje uit de hemel vallen om jouw puzzel te vervolledigen.

En dat, mama, zorgde ervoor dat ik ging slapen met een glimlach, denkend aan jou en een traantje rollend over mijn wang, want ik ben toch zo gelukkig.

Ik hou van jou, voor altijd.

Ik werd zojuist donor! Jij toch ook?

Wel, ik moet zeggen… Het voelt fantastisch om donor te zijn! Eergisteren ben ik voor de eerste keer bloed gaan doneren. Ik kan niet zeggen dat alles van een leien dakje gelopen is… helemaal niet, maar kom, dat houdt me niet tegen om nog meer te doneren!

Ik had het al lang in mijn hoofd: “De dag dat ik 18 ben, word ik donor!”. Nu 3 maanden later is het ook effectief zo. 

Of alles wat er met mijn mama gebeurd is veel invloed heeft op mijn keuze om dit te doen of niet, dat weet ik eigenlijk niet zo goed. Het heeft sowieso iets van invloed, maar ik denk ergens wel dat ik het ook zou gedaan hebben moest ik er nooit mee geconfronteerd geweest zijn. Alhoewel ik dat ook niet zeker weet… Maar toch, ik ben blij dat ik nu donor ben!

In het begin had ik toch wel wat stress. Ik wist namelijk helemaal niet hoe alles zou verlopen, maar ik werd snel gerustgesteld. Alles werd heel duidelijk uitgelegd en ik wist meteen wat ik moest doen. Ik kreeg een badge en ik mocht naar binnen. Het begon met een vragenlijst om na te gaan of ik een geschikte donor zou zijn. Nadien ging ik naar een arts en zij bekeek de ingevulde vragenlijst samen met mij. Nog even wat papieren invullen en ik was klaar om bloed te laten afnemen. 

Bij het binnenkomen in die ruimte zag ik al wat mensen zitten. Heel wat andere studenten (Ik was in Gent) dachten net hetzelfde als ik: Een eeuwig durend springuur opvullen met het helpen van mensen door bloed te doneren. 

Tijdens de afname werd er duidelijk gezegd wat er op welk moment gebeurde. Na ongeveer 5 à 10 minuutjes was ik klaar en kon ik naar de cafetaria vertrekken. Daar wachtte een drankje en een koekje op mij om de duizeligheid tegen te gaan. En dat liep niet zo goed af… Maar ja, een half uurtje later was ik weer tip top in orde en kon ik vertrekken.

Ik ga sowieso nog heel wat doneren! Dan worden het bloedplaatjes, want ergens speelt het toch wel mee dat dit hetgene is wat mijn mama nodig had. 

Of het nu goed gaat of niet, ik blijf donor, want wat is je 1 keertje slecht voelen tegenover al die mensen die bloed nodig hebben? 

Inderdaad! Niets. 

Wil je zelf ook donor zijn? Aarzel niet! “Ik heb geen tijd” en “Ik vergeet het steeds weer” zijn nu geen excuses meer, dat zijn ze zelf nooit geweest! Snel je naar de website van het Rode Kruis en meld je aan! 

Er zijn zoveel mensen die donor zouden kunnen zijn, maar slechts een heel klein deel doet dit effectief… Heel erg jammer, want enorm veel mensen hebben deze hulp nodig! Dus alsjeblieft, het is maar een kleine moeite… 🙂 

http://www.rodekruis.be/wat-kan-jij-doen/geef-bloed-of-plasma/ 

Wat gaat de tijd toch snel…

Wat is het fijn om al zo lang niets meer geschreven te hebben op mijn blog. Want dat betekent dat alles erg goed gaat.

Wat gaat de tijd toch snel, mama. Ik ben juist 18 geworden en een maand geleden ben ik afgestudeerd. De proclamatie zonder jou, dat was moeilijk. Echt moeilijk. Me voorstellen dat jij erbij was… Een fantastische, maar moeilijke gedachte!

Van die zes jaar in het middelbaar heb je ongeveer 4 maanden meegemaakt, dan wel van in het ziekenhuis, maar kom, je was bij mij. Ik vraag me nog steeds af hoe het zou geweest zijn met jou erbij… Zou ik voor humane wetenschappen gekozen hebben? Zou ik dezelfde resultaten hebben als nu? Zou ik in Sint-Jozef beland zijn? Dat laatste waarschijnlijk niet… Want jij was de reden dat we verhuisd zijn. Mijn leven zou er helemaal anders uitgezien hebben!

En zou ik volgend jaar voor psychologie gaan moest jij er nog zijn? Daar heb ik geen idee van. Het is toch wel een grote stap he? Zo naar de universiteit gaan… een grote stap die ik zonder jou moet zetten. Hoe was jouw studententijd eigenlijk? Ik heb geen idee…

Maar mama, ik ga er het beste van maken! Want ze zeggen dat toch altijd? Dat je studententijd de beste tijd van je leven is?

Nog 2 maandjes en een nieuw avontuur begint en oh wat heb ik er zin in!

Ik hou van jou, mama!

Jij en ik die samen meisjesdingen doen

En ook deze Moederdag laat ik niet zomaar voorbijgaan…

Het is nog steeds moeilijk om overal, maar ook echt overal mensen te horen praten over Moederdag, reclame op tv te horen, waarvan misschien maar eentje niet is aangepast aan vandaag… “Ook je mama zou dol zijn op een nieuwe keuken, kom langs bij…” En ga zo maar verder…

Ik had je vandaag graag verwend. Misschien een etentje? Of samen schaatsen? Ik zou zoveel leuke ideeën gehad hebben! En ik ben er zeker van dat je zou zeggen: “Dankjewel mijn poppemieke!” Oh wat mis ik die zin…

Ik vraag me echt wel af hoe vandaag zou verlopen zijn moest jij er nog zijn… Het is namelijk al 5 jaar geleden dat ik Moederdag met jou heb meegemaakt. De laatste keer herinner ik me niet eens meer…

Ik weet wel nog dat ik ooit een ontbijt voor jou had klaargemaakt, helemaal mislukt! Gewoon wat brood in de broodrooster stoppen, er wat boter op smeren… Nog wat overgebleven paaseitjes (die toen al veel te oud waren) en een glaasje fruitsap. Wauw, wat een combinatie… En toch at je het allemaal op, speciaal voor mij.

Nu zouden het allemaal al veel ‘grotere’ cadeautjes zijn… Vooral samen meisjesdingen doen. Ik vraag me echt af hoe dat allemaal zou verlopen. Ik heb dat namelijk nooit gedaan met jou, omdat ik te jong was. Misschien ooit eens samen naar de winkel geweest, maar niet meer. Ik wil nu graag zeggen: “Ik zie het al voor me” Maar ik zie het niet… Jij, mijn mama, en ik, als bijna 18-jarige, dat past niet samen in mijn hoofd, want ik heb het niet gekend… En het is toch zo moeilijk om het mij voor te stellen!

Maar… Ik zal toch eens proberen:
Moederdag is: Jij en ik die samen meisjesdingen doen.

Vaag, maar het inbeelden waard!

Een fijne Moederdag, mama! Ik mis je nog steeds…

Gelukkige verjaardag, mama!!

Het is ochtend, ongeveer 7u30, jij en papa liggen nog te slapen, mijn broer en ik hebben al een cadeautje klaar en plots vliegt de deur open: GELUKKIGE VERJAARDAG, MAMA!!!

Zo zie ik het wel voor mij. Op 25 januari 2017 samen in het huis waar we altijd al gewoond hebben met jou. Net voor school, klaar om te vertrekken, maar niet zonder jou eerst een gelukkige verjaardag gewenst te hebben. Wat zou het toch fantastisch zijn!

Vandaag vroeg ik me iets af. Ik was aan het schaatsen, een uur les, en boven in de cafetaria zitten heel wat ouders. Hoe zou het zijn moest jij daarbij zitten? Zou je kijken naar de training of zou je eerder een babbeltje doen met de andere ouders? Ik kan het me moeilijk voorstellen… Ik ben namelijk al vergeten hoe het vroeger was toen ik ging schaatsen… Kwam je mee binnen om mijn schaatsen aan te doen? Bleef je toen ook in de cafetaria zitten? Ik weet het niet meer… Echt vervelend hoe snel ik die dingen vergeet!

Maar om weer bij het onderwerp van vandaag te komen… Ik wens je een heel erg gelukkige verjaardag, mama! Je zou vandaag 43 geworden zijn, maar dat mag ik tegen niemand zeggen zeker? Iets raar om over na te denken, maar zou je er echt al ouder uitzien? Kan ik er in 5 jaar tijd zoveel veranderen? Het is moeilijk om mij dat voor te stellen..

Ik mis je mama, gelukkige verjaardag…

230676_1060553203401_9600_n-1

Al vijf jaar… Wat gaat de tijd toch snel! 

Ik heb al vaak gezegd dat ik me afvraag hoe je zou zijn en hoe je zou reageren op alledaagse dingen moest je er nu nog zijn. Maar ik ga eerlijk zijn… Een leven waar jij deel van uitmaakt kan ik me niet meer voorstellen. Enkel nog tot de leeftijd dat ik je gekend hebt, maar nu is dat onmogelijk. 

Door jouw overlijden is er zoveel veranderd, heb ik zoveel keuzes moeten maken, keuzes die niet eens zouden bestaan moest je er nu nog zijn. Ik ben van school veranderd, ik ben verhuisd, ik heb andere vrienden, ik heb zelfs een nieuw samengesteld gezin gehad… En dat allemaal omdat jij er niet meer bent. Hoe zou mijn leven er in godsnaam uitzien als je er wel nog zou zijn? Ik weet het niet. 

Ik kan me niet voorstellen hoe we de typische moeder-dochterruzies hebben of hoe we samen gaan shoppen en dezelfde of helemaal niet dezelfde smaak hebben. Ik weet eigenlijk weinig over jou. Jij was mijn mama, maar ik hield me niet echt bezig met wie jij was. Je stond bekend als de hulpvaardige, super vriendelijke verpleegster. Maar dat is wat ik van anderen heb gehoord, zelf heb ik er nooit bij stilgestaan wat nu eigenlijk echt jouw karaktertrekken waren. Was ik te jong? Of dacht ik er niet bewust over na? Ik heb veel vragen over jou, heel veel. Want eigenlijk, en ik vind het niet leuk om dit te zeggen, ken ik je niet zo goed. 

Al die dingen die ik over jou zou geleerd hebben als ik ouder was, heb ik nooit geleerd. Als kind accepteer je alles van je mama en denk je er nooit over na of zij zich bijvoorbeeld inzet voor goede doelen, of ze hulpvaardig is, of ze vaak jaloers is… Je ziet dat niet, dat is gewoon zo. En daarom wil ik je leren kennen! Ik wil weten wie je echt bent! Ik wil meer weten dan die stukjes herinneringen die ik nog heb van toen ik kind was, toen ik niet verder keek dan jij als mijn mama. 

En toch… Hoewel ik me absoluut niet kan inbeelden hoe jij nu zou zijn in het alledaagse leven, kan ik me wel inbeelden hoe jij me zou troosten, hoe jij trots op me zou zijn, hoe jij me zou knuffelen als ik het nodig heb. En dat zal ik nooit vergeten, want dat mis ik het meest aan jou. 

Lieve lieve mama, ik mis je.